“Hortus nec amoenior ullus” (Κανένας κήπος δεν είναι πιο ευχάριστος)

Αγαπημένοι/ες αναγνώστες/ριες

Σας στέλνω μια νέα γκραβούρα με τίτλο…

…HORTUS NEC AMOENIOR ULLUS
─‘Κανένας κήπος δεν είναι πιο ευχάριστος’─

Στο λατινικό κείμενο που βρίσκεται στο κάτω μέρος της γκραβούρας μας μπορούμε να διαβάσουμε:

Vena Dei donum est, auctorem grata revisunt Dona suum, agricolam, messe beante, suum.

Μετάφραση: «Η ζωτική ενέργεια είναι δώρο του Θεού. Τα ευχάριστα δώρα επιστρέφουν, μαζί με τη σοδειά που φέρνει πλούτο, στον ίδιο τον δημιουργό τους, στον αγρότη τους».

Αν αναλύσουμε τη γκραβούρα μας, στο πρώτο πλάνο αριστερά διακρίνεται ένας σπορέας στο χωράφι του οποίου είναι σκορπισμένα βιβλία, μερικά ανοιχτά, άλλα κλειστά, ενώ δεξιά βρίσκεται ένας θεριστής μέσα σε μια πλούσια σοδειά που ξεφυτρώνει από ένα βιβλίο. Στο βάθος διακρίνεται η πόλη Freinsheim ─Γερμανία─.

Η παρούσα καλλιτεχνική απεικόνιση, με έντονο αλχημιστικό χαρακτήρα, αναφέρεται στη Φιλοσοφική Γη μας ─το υλικό σώμα ή φυσικό όχημά μας, με το οποίο πρέπει να πραγματοποιήσουμε το ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΓΟ─.

Πάνω σε αυτό το έδαφος βλέπουμε διάσπαρτα διάφορα βιβλία, μερικά κλειστά και άλλα ανοιχτά, τα οποία μας φέρνουν σε επαφή με τη συμβολογία των Δασκάλων της μετασχηματιστικής τέχνης. Ένας από αυτούς, ο Α.Δ. Φουλκανέλι, μας λέει τα εξής:

«Το σώμα αυτού του αγγέλου, του οποίου τα δύο φτερά αντικαθιστούν το κεφάλι, καλύπτεται από τη σφραγίδα του ανοιχτού βιβλίου, διακοσμημένο με το καβαλιστικό αστέρι και το σύνθημα των επτά λέξεων του Vitriol: Visita Interiora Terrae, Rectificandoque, Invenies Occultum Lapidem. «Μετά είδα έναν άλλο άγγελο —γράφει ο Άγιος Ιωάννης— δυνατό, που τον περιέβαλλε ένα σύννεφο, να κατεβαίνει από τον ουρανό. Γύρω απ’ το κεφάλι του ήταν το ουράνιο τόξο· το πρόσωπό του ήταν σαν τον ήλιο, τα πόδια του σαν πύρινες κολόνες, και στο χέρι του κρατούσε ένα ανοιχτό βιβλίο. Έβαλε το δεξί πόδι του στη θάλασσα και το αριστερό του πάνω στη στεριά κι έκραξε με δυνατή φωνή σαν λιοντάρι που βρυχάται. Όταν έκραξε, λάλησαν οι εφτά βροντές με τις δικές τους τις φωνές. Μόλις λάλησαν οι εφτά βροντές, εγώ ετοιμαζόμουν να γράψω τι είπαν. Άκουσα όμως μια φωνή από τον ουρανό να λέει: «Κράτησέ τα κρυφά αυτά που λάλησαν οι εφτά βροντές και μην τα γράψεις». Έπειτα η φωνή που άκουσα από τον ουρανό, λάλησε πάλι και μου είπε: «Πήγαινε πάρε το ανοιχτό βιβλίο που κρατάει ο άγγελος που στέκεται πάνω στη θάλασσα και πάνω στη στεριά». Πήγα προς τον άγγελο και του είπα να μου δώσει το βιβλίο. Κι αυτός μου λέει: «Πάρ’ το και φάτο· θα σου γεμίσει πίκρα τα σωθικά, μα στο στόμα σου θα είναι γλυκό σαν μέλι».

Αυτό το προϊόν, που αλληγορικά εκφράζεται από τον άγγελο ή τον άνθρωπο —χαρακτηριστικό του ευαγγελιστή Αγίου Ματθαίου—, δεν είναι άλλο από τον υδράργυρο των φιλοσόφων, με διπλή φύση και ιδιότητα. Εν μέρει σταθερό και υλικό και εν μέρει πτητικό και πνευματικό, το οποίο αρκεί για να ξεκινήσει, να ολοκληρώσει και να πολλαπλασιάσει το έργο». […]

«Εδώ, όμως, επιβάλλεται μια παρατήρηση. Με τον όρο liber και με την εικόνα του βιβλίου, που υιοθετήθηκαν για να περιγράψουν την ύλη που περιέχει τον διαλύτη, οι σοφοί προσπάθησαν να υποδηλώσουν το κλειστό βιβλίο, γενικό σύμβολο όλων των ακατέργαστων σωμάτων, ορυκτών ή μετάλλων, όπως μας τα παρέχει η Φύση ή όπως τα διαθέτει η ανθρώπινη βιομηχανία στο εμπόριο».

Έτσι, φίλοι και φίλες, μαθαίνουμε μέσω της Γνώσης ότι τόσο το κλειστό βιβλίο όσο και το ανοιχτό βιβλίο συμβολίζουν τη δημιουργική μας ενέργεια, η οποία είναι απαραίτητη για τη δημιουργία της κρυφής μας ανατομίας, των εσωτερικών μας οχημάτων.

Ομοίως, η λεγόμενη Φιλοσοφική Γη δεν είναι παρά το φυσικό μας σώμα, το δικό μας εργαστήριο, μέσα στο οποίο αναμειγνύονται με ευφυΐα οι υδραργυρικές μας ενέργειες, οι οποίες, όταν τις αγγίζει η φωτιά της Θεϊκής Μητέρας μας ή Θεϊκής Κυρίας Stella Maris, μεταμορφώνονται σε λυτρωτικά νερά που ξεπλένουν όλες τις αβεβαιότητες μας από την αρχή των χρόνων. Αυτό είναι το θαύμα του τέταρτου είδους Υδραργύρου, μιας ουσίας ικανής να μας μεταμορφώσει πλήρως σε πλάσματα που λάμπουν στα μάτια του Θεού.

Τα λόγια του Α.Δ. Φουλκανέλι σχετικά με τη Φιλοσοφική Γη είναι ενδιαφέροντα για την κατανόησή μας. Ας δούμε πώς περιγράφει αυτή τη λεπτομέρεια στο έργο του Οι φιλοσοφικές οικίες:

«Θα έλεγα, λοιπόν, όπως ισχυρίζεται ένας ανώνυμος συγγραφέας, ότι η ύλη από την οποία αποτελείται η φιλοσοφική λίθος δημιουργήθηκε ταυτόχρονα με τον άνθρωπο και ονομάζεται φιλοσοφική γη… Αλλά κανείς δεν την γνωρίζει εκτός από τους αληθινούς φιλοσόφους, που είναι οι γιοι της Τέχνης».

Αξίζει να επισημάνουμε ότι ο Μυημένος που βρίσκεται στα δεξιά της γκραβούρας μας συλλέγει από ένα από τα ανοιχτά βιβλία ένα είδος θαυμάσιας βλάστησης —τον καρπό της εργασίας του με τον Υδράργυρο των σοφών—. Γι’ αυτό και μία από τις φράσεις με τις οποίες ξεκινήσαμε την εξήγηση της γκραβούρας μας αρχίζει λέγοντάς μας: «Η ζωτική ενέργεια είναι δώρο του Θεού, τα ευχάριστα δώρα επιστρέφουν, μαζί με τη σοδειά που φέρνει πλούτο, στον ίδιο τον δημιουργό τους». Με αυτά τα λόγια μας λέγεται ότι όσοι φροντίζουμε τον σπόρο μας θα ευνοηθούμε από την ίδια τη φύση.

Σας παραθέτω τώρα μερικές φράσεις για συλλογισμό:

«Η τύχη βοηθά όσους έχουν καλή κρίση».
Ευριπίδης

«Η τύχη μοιάζει με μια αγορά: αρκεί να περιμένεις μέχρι να πέσει η τιμή».
Μπέικον

«Η τύχη και όχι η σοφία, είναι αυτή που καθορίζει την ανθρώπινη ζωή».
Κικέρων

«Η τύχη είναι σαν ένα ρούχο: αν είναι πολύ φαρδύ, μας κάνει να νιώθουμε άβολα, ενώ αν είναι πολύ στενό, μας πιέζει».
Οράτιος

«Η τύχη φοβάται τους γενναίους και υποτάσσει τους δειλούς».
Σενέκας

EX AEQUO ET BONO.
─‘Σύμφωνα με το ορθό και το δίκαιο’─.

KWEN KHAN KHU