“Qvi benè docet” (Αυτός που διδάσκει σωστά)

Αγαπητοί/ές αναγνώστες/ριες:

Σας στέλνουμε μια γκραβούρα από το ίδιο βιβλίο, Thesaurus Philo-Politicus, που εκδόθηκε από το 1623 και μετά από τον ποιητή Daniel Meisner -1585-1625- και τον χαράκτη και εκδότη Eberhard Kieser.

Ο τίτλος της είναι στα λατινικά Qvi bene docet, et male vivit, qvod vna manv dat, altera rapit. Κάτω από την εικόνα εμφανίζεται το κείμενο: Qui bene Christicolas docet, et male vixerit, ille est, Cujus dextra manvs datq[ue], sinistra rapit.

Και τα δύο κείμενα μεταφράζονται ως εξής: «Αυτός που διδάσκει σωστά [τους χριστιανούς], αλλά ζει άσχημα [διάγει μια κακή, διεφθαρμένη και ανήθικη ζωή]». Το κείμενο στα αρχαία γερμανικά λέει το ίδιο: «Ό,τι δίνει με το ένα χέρι, το παίρνει με το άλλο».

Με φόντο την πόλη του Λύμπεκ ─της βόρειας Γερμανίας─, ένας άνδρας ντυμένος με ρούχα κληρικού ή λόγιου φαίνεται να προσφέρει ελεημοσύνη σε έναν ζητιάνο. Αλλά ενώ με το δεξί του χέρι δίνει, με το άλλο παίρνει πίσω αυτό που έδωσε.

Φίλοι και φίλες, η εικόνα που μας παρουσιάζει αυτή η γκραβούρα υποδεικνύει την καταστροφική παρουσία του ψυχολογικού ακόλουθου του εγωισμού και της απληστίας μέσα στην ψυχική μας δομή.

Στον σημερινό κόσμο μας, αυτό το ψυχολογικό ακόλουθο είναι πολύ έντονο και είναι πολύ εύκολο να το διαπιστώσει κανείς στην κοινωνία μας. Το πιο λυπηρό είναι ότι αυτή η ενεργειακή παραμόρφωση αντικατοπτρίζεται στις πράξεις πολλών κληρικών της εποχής μας, οι οποίοι, με αντάλλαγμα την υπόσχεση ενός «μερίδιου στον παράδεισο» μετά το θάνατο, κατακρατούν τις περιουσίες εκείνων των ειλικρινών χριστιανών που ασκούσαν αυτή την πίστη καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Αυτό το ονόμαζαν στην εποχή τους «θεϊκά συγχωροχάρτια»!

Αναμφίβολα, πρόκειται για ένα πολύ κακόγουστο αστείο, μια απάτη γεμάτη κακία, καθώς σε αυτή την περίπτωση παίζουμε με τις καλές προθέσεις του θιγόμενου, ο οποίος, με καλή πίστη πιστεύει ότι εκτός από το ότι θα συγχωρεθούν όλες οι αμαρτίες του, μόλις πεθάνει θα τον υποδεχτεί ο Θεός, ο οποίος θα τον τοποθετήσει σε παραδείσιες περιοχές για όλη την αιωνιότητα. Αυτή είναι η ίδια ιστορία πολλών άλλων θρησκειών που υπόσχονται στους ακόλουθους τους, ότι μετά το θάνατό τους θα τους υποδεχτούν όμορφες παρθένες σε ένα περιβάλλον απαράμιλλης ομορφιάς, επίσης για όλη την αιωνιότητα.

Γιατί να εξαπατούνται τα πλήθη με αυτά τα τεχνάσματα; Γιατί να υποσχόνται την ουράνια ειρήνη στις χαμένες ψυχές, αν κατά τη διάρκεια της ζωής τους αφιερώθηκαν στο να κάνουν κακό; Μήπως ο Θεός είναι τυφλός, αδαής ή ανόητος ώστε να πιστεύει αυτές τις φάρσες των ανθρωποειδών; Γιατί παίζουμε με τα ιερά κείμενα παραποιώντας τις αρχικές φράσεις τους; Αινίγματα, αινίγματα, αινίγματα…

Η νοοτροπία του σύγχρονου ανθρωποειδούς είναι κατ’ εξοχήν κακόβουλη και αυτό οδηγεί κληρικούς και μη κληρικούς να προσποιούνται ότι μπορούν να εξαπατήσουν τη ΘΕΪΚΗ δικαιοσύνη. Επίσης, αυτό μας οδηγεί να πιστεύουμε ότι η κόλαση και το κάρμα δεν υπάρχουν. Υπήρξαν ήδη πάπες που αρνήθηκαν την ύπαρξη των υποδιαστάσεων, ισχυριζόμενοι ότι αυτές οι κόλασεις είναι απλώς καταστάσεις ψυχικής διαταραχής που έχουμε συσσωρεύσει στη ζωή μας. Με αυτές τις δηλώσεις, οι «υπηρέτες του Θεού» αποποιούνται κάθε ευθύνη.

Αυτό είναι το άκρον άωτον! Και η απόδειξη μιας καθαρής και στυγνής άγνοιας.

Η παγίδα του εγωισμού και της απληστίας μεταμφιέζεται με πολλά ενδύματα για να εμφανιστεί μπροστά στα πλήθη. Στον κόσμο μας, σήμερα, υπάρχουν πολλές οργανώσεις που με το πρόσχημα της φροντίδας των ηλικιωμένων σε χώρους που υποτίθεται ότι ειδικεύονται στην ευημερία τους, στην πραγματικότητα κλέβουν, με πολλές δικαιολογίες, την περιουσία τους, τα αγαθά τους, τα ακίνητά τους κλπ. κλπ. κλπ. όλα δικαιολογημένα με την καλή ανθρώπινη φροντίδα των ασθενών σε τελικό στάδιο.

Αυτού του είδους οι επιχειρήσεις έχουν εξαπλωθεί σε πολλά μέρη του πλανήτη μας, κυρίως σε εκείνες τις χώρες που αποκαλούμε «πολιτισμένες»…

Σας παραθέτω τώρα μερικά αποφθέγματα για αναστοχασμό:

«Οἱ μeν γρ φειδωλoί θησαυρίζουσιν ως τον αεί χρόνον βιωσόμενοι, οἱ δε άσωτοι καταναλίσκουσιν ως αυτίκα τεθνηξόμενοι».
Αριστοτέλης

«Η απληστία διαφθείρει την ευτυχία, την εντιμότητα και όλες τις άλλες αρετές».
Σαλλούστιος

«Η απληστία είναι σαν τη φλόγα, η ένταση της οποίας αυξάνεται ανάλογα με την έκταση της πυρκαγιάς».
Σενέκας

«Η φιλαργυρία είναι η επιθυμία να συσσωρεύει κανείς, είτε πρόκειται για σιτηρά, είτε για έπιπλα, είτε για χρήματα, είτε για συλλεκτικά αντικείμενα. Υπήρχαν φιλάργυροι πριν ακόμη ανακαλυφθεί ο χρυσός».
Βολταίρος

«Η απληστία στερεί από τους άλλους αυτό που αρνείται στον εαυτό της».
Σενέκας

ABYSSUS ABYSSUM INVOCAT.
─‘Άβυσσος άβυσσον επικαλείται’─.

KWEN KHAN KHU