“Omnis dies, omnis hora, qvam nihil sumus, ostendit” (Κάθε μέρα, κάθε ώρα μας δείχνει πόσο ασήμαντοι είμαστε)

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Σας στέλνω με την ευκαιρία αυτή την παρούσα γκραβούρα με τίτλο…

…OMNIS DIES, OMNIS HORA, QVAM NIHIL SUMUS, OSTENDIT

Η εικόνα είναι μια αλληγορική γκραβούρα του 17ου αιώνα με τίτλο Omnis dies, omnis hora, qvam nihil sumus, ostendit, «Κάθε μέρα, κάθε ώρα μας δείχνει πόσο ασήμαντοι είμαστε», που μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε την ασημαντότητα μας. Το έργο αποτελεί μέρος της διάσημης σειράς Thesaurus Philo-Politicus, που εκδόθηκε από τον Daniel Meisner -1585-1625- και τον Eberhard Kieser -1583-1631- στη Φρανκφούρτη από το 1623.

Αρχικά εμφανίζεται ένας φιλόσοφος ή λόγιος που κρατά ένα ρολόι στο ένα χέρι και τον Ήλιο στο άλλο. Πίσω του, ένας σκελετός —ο θάνατος— κρατά ένα δρεπάνι. Στο βάθος, μια πανοραμική άποψη της γερμανικής πόλης Φράιμπουργκ. Έτσι συνέλαβαν οι δημιουργοί τα μηνύματά τους, χρησιμοποιώντας αναπαραστάσεις αστικών τοπίων.

Κείμενο στα λατινικά:

QVAM NIHIL IN VITA SUMUS HAC, QVAM TURBA MISELLA, UNUSQUISQUE DIES, QUAELIBET HORA PROBAT.

Μετάφραση: «Πόσο ασήμαντοι είμαστε σε αυτή τη ζωή, πόσο φτωχό πλήθος, το αποδεικνύει κάθε μέρα, κάθε στιγμή».

Και το κείμενο στα γερμανικά επιβεβαιώνει το ίδιο, και ιδού η μετάφραση: «Ότι δεν είμαστε τίποτα σε αυτή τη ζωή, ένας άθλιος λαός που περιβάλλεται από το θάνατο: Αυτό το αποδεικνύει, το αποδεικνύει ξεκάθαρα και, ναι, κάθε ώρα».

Τι μας λέει όλο αυτό, αγαπητοί/ές αναγνώστες/ριες;

Καταρχάς, πρέπει να τονίσουμε ότι μόνο όσοι αναζητούν να γνωρίσουν τον εαυτό τους ανακαλύπτουν σταδιακά την ψευδαίσθηση της μάταιης ύπαρξής μας. Αυτοί που αναζητούν τον εαυτό τους είναι οι λάτρεις της στοχαστικής σκέψης, της φιλοσοφίας, της Αλήθειας… Γι’ αυτό βλέπουμε αυτόν τον φιλόσοφο με έναν Ήλιο από τη μία πλευρά και ένα ρολόι από την άλλη. Ο Ήλιος είναι το ΕΙΝΑΙ που φωτίζει όσους αναζητούν τον Πατέρα και το ρολόι τους υπενθυμίζει συνεχώς ότι δεν πρέπει να χάνουμε χρόνο, ότι η ζωή είναι πολύ σύντομη και ότι η προσπάθεια για την αυτοπραγμάτωσή μας είναι επίπονη και μακρά…….

Δεν είμαστε τίποτα, αγαπητοί σύντροφοι, όσο είμαστε διαποτισμένοι από τα δέκα χιλιάδες ψυχολογικά ακόλουθα που κουβαλάμε μέσα μας.

Προφανώς, ο θάνατος του φυσικού μας σώματος πάντα μας περιβάλλει και πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση για να θυμόμαστε ότι πάντα μας παρακολουθούν οι θεϊκές ιεραρχίες και το ίδιο το πεπρωμένο. Όταν περιπλανιόμαστε με τη Συνείδηση σε λήθαργο, δεν αντιλαμβανόμαστε αυτές τις αλήθειες και ο θάνατος μας καταπίνει όποτε του αρέσει.

Ας θυμηθούμε ένα απόσπασμα ενός από τα τελετουργικά μας:

«Αφυπνίσου αδελφέ! Αφυπνίσου! Αφυπνίσου! Θα ήταν λυπηρό να συνέχιζες κοιμισμένος στον κόσμο των νεκρών.

Αδελφέ, διαλογίσου βαθιά στον Κύριο της Μεγάλης Συμπόνιας.

Ω, ευγενικέ Γνωστικέ Αδελφέ! Αυτό που ονομάζεται θάνατος έχει φτάσει τώρα. Αφήνεις τον κόσμο, αλλά δεν είσαι μόνο εσύ που το κάνεις. Ο θάνατος είναι το στέμμα των πάντων.

Μην συνεχίζεις δεμένος με αυτό τον κόσμο από συναισθηματισμούς, κάθε είδους στοργή και αδυναμίες, επειδή αν και από άγνοια ήθελες να το κάνεις, δεν σου αρμόζει. Θυμήσου την Θεϊκή σου Μητέρα, αναζήτησε την μέσα στον ίδιο σου τον εαυτό, ζήτησε της να σε προσανατολίζει».

Σας παραδίδω τώρα κάποιες φράσεις για τους συλλογισμούς σας

«Ο θάνατος το μέτρο που μας κάνει όλους ίσους».
P. Pedro de Guzmán

«Ο θάνατος μετέτρεψε το σώμα σε άχρηστη κατοικία της ψυχής».
Fray Luis de León

«Ο θάνατος μας δίνει μαθήματα και παραδείγματα. Ο θάνατος μας καθοδηγεί στο βιβλίο της ζωής».
José Martí

«Ο θάνατος, που τόσο φοβόμαστε, δεν είναι παρά το τέλος της διαδρομής της ζωής».
Campoamor

«Ο θάνατος δεν είναι παρά μια αλλαγή κατοικίας».
Μάρκος Αυρήλιος

MEMENTO MORI.
─‘Να θυμάσαι ότι είσαι θνητός’─.

KWEN KHAN KHU