Πολυαγαπημένοι/ες αναγνώστες/ριες
Με αυτή την ευκαιρία σας παρουσιάζω μια γκραβούρα που φιλοτέχνησαν οι αδελφοί Galle, Cornelios και Theodoor, φλαμανδοί χαράκτες του XVII αιώνα. Πρόκειται για το σχέδιο υπ' αριθμόν 66 που εικονογραφεί το βιβλίο του Ιησουίτη Jan David, Veridicus christianus, «ο αληθινός χριστιανός», που εκδόθηκε στην Αμβέρσα το 1601. Φέρει έναν τίτλο στα λατινικά:
ADSPECTVS INCAVTI DISPENDIUM
─‘Το κόστος της απερίσκεπτης ματιάς’─
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ:
Ένα ανθρωπόμορφο σπίτι σε σχήμα προσώπου καταλαμβάνει το προσκήνιο της εικόνας. Τα μάτια του είναι παράθυρα, με τα παραθυρόφυλλα ανοιχτά. Το δεξί του αυτί είναι ένα άλλο παράθυρο. Το στόμα του μια πόρτα και τα μαλλιά του μια στέγη από άχυρο. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού χρησιμοποιεί ένα ραβδί για να σηκώσει ένα από τα παραθυρόφυλλα και η σκελετική φιγούρα του θανάτου, με μια τσάντα κρεμασμένη στους ώμους της, ανεβαίνει μια σκάλα για να μπει κρυφά στο σπίτι και να κλέψει.
Τέσσερις φιγούρες εμφανίζονται στο τοπίο πίσω από το σπίτι. Αριστερά, η Εύα κρατά το φρούτο που έκοψε από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού. Δεξιά, η Δείνα, κόρη του βιβλικού πατριάρχη Ιακώβ ─στα εβραϊκά Dinah, «δικαιοσύνη». Μια ιστορία για τον βιασμό της Δείνας εμφανίζεται στη Γένεση─. Από μακριά, ο βασιλιάς Δαβίδ κατασκοπεύει τη Βηθσαβεέ που κάνει μπάνιο.
Σε ορισμένα σχόλια σχετικά με αυτό το σχέδιο γίνεται αναφορά στις δημοφιλείς φράσεις «Ο θάνατος μπαίνει από τα παράθυρα των ματιών», που αποδίδεται στον βασιλιά Δαβίδ, και «Τα μάτια είναι τα παράθυρα της ψυχής», ένα ρητό του Γνωστικού Πατριάρχη Αγίου Αυγουστίνου.
Ακολουθούν τα κείμενα στα λατινικά και στα γαλλικά που βρίσκονται στο κάτω μέρος του σχεδίου με μια πιθανή μετάφραση:
Quid, qui emissitios nusquam non iactat ocellos?
Hoc agit, vt pandas mors inuolet atra fenestras.
«Τι θα πούμε για εκείνον που στρέφει το βλέμμα του παντού;
Αυτό κάνει τον θάνατο να μπορεί να μπει πετώντας από τα μαύρα παράθυρα».
Qui laisse s´esbatre / Sa veue folatre / Quel malheur l’attend?
La mort aeternelle / Par ces trous eschelle / l´ame, et la surprend.
«Σε όποιον αφήνει το βλέμμα του να περιπλανηθεί παιχνιδιάρικα, τι ατυχία τον περιμένει;
Αιώνιος θάνατος. Μέσα από αυτές τις τρύπες σκαρφαλώνει ο θάνατος και την αιφνιδιάζει».
Τι σημαίνουν όλα αυτά, υπομονετικέ αναγνώστη;
Η σαμαελιανή Γνώση μας έχει πει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους να προσέχουμε με λεπτομέρεια τις κακές εντυπώσεις που λαμβάνουμε συνεχώς και που συμβάλλουν στον ύπνο της Συνείδησής μας…
Αυτή είναι η διδασκαλία που μας δίνει, σε αυτή την περίπτωση, αυτή η υπέροχη γκραβούρα που μας μιλάει για την αμέλειά μας όταν εγκαταλείπουμε τη μόνιμη αυτοπαρατήρηση.
Προφανώς, το σπίτι του σχεδίου μας είναι η ίδια μας η ανατομία που αιχμαλωτίζεται από την ενέργεια των ανεπιθύμητων ψυχολογικών μας ακολούθων, τα οποία εισέρχονται και εξέρχονται από τον ψυχισμό μας χρησιμοποιώντας τις αισθήσεις της οργανικής μας μηχανής.
Γι' αυτό, πρώτα απ' όλα, πρέπει να εμβαθύνουμε στη φιγούρα Α που μας παραπέμπει στην Εύα και έμμεσα μας συνδέει με το προπατορικό αμάρτημα: τη μοιχεία. Διότι, από την εποχή της Εδέμ, όταν η ανθρωπότητα παραδόθηκε στην καταστροφή της, ξέχασε τον εαυτό της, ξέχασε το ΕΙΝΑΙ και έπεσε στον ζωικό εκφυλισμό. Από τότε, το είδος μας περιπλανιέται αδέσποτο στις ράγες της ύπαρξης, αγνοώντας ποιο είναι, γιατί υπάρχει, από πού προέρχεται και πού θα πάει.
Εστιάζοντας τώρα στο αντικείμενο Β, μπορούμε να διακρίνουμε μια τρύπα που εξυπηρετεί σαν παράθυρο. Γιατί; Επειδή για να ζούμε στα αλήθεια σε συνεχή αυτοπαρατήρηση, πρέπει να ελέγχουμε την αίσθηση της όρασης, καθώς αυτή συλλαμβάνει μια πληθώρα εικόνων που στη συνέχεια γίνονται μέρος του εγωικού αρχείου του ψυχισμού μας. Στη συνέχεια, ο ψυχισμός μας επεξεργάζεται κατά βούληση μια μακρά σειρά εννοιών και προκαταλήψεων σχετικά με όσα έχουμε δει προηγουμένως και με αυτόν τον τρόπο διατηρεί μέσα μας μια μόνιμη αταξία που συμβάλλει στον ύπνο της Συνείδησής μας.
Σε μια άλλη από τις τρύπες του προσώπου αυτής της γκραβουρας, μας παρουσιάζεται η σκελετική μορφή του θανάτου, σημαδεμένη με το γράμμα C. Γιατί; Επειδή όλα όσα συμβάλλουν στην τύφλωσή μας, μας προετοιμάζουν να συνεχίσουμε να είμαστε σκλάβοι της ψυχολογικής μας ύπνωσης και αργά ή γρήγορα, θα καταλήξουμε στα χέρια του θανάτου. Θα έχουμε ζήσει χωρίς να γνωρίζουμε για ποιο λόγο ζούμε, τρέφοντας μόνο τις εντυπώσεις των οποίων ήμασταν πρακτικά σκλάβοι, δηλαδή: το αυτοκίνητο, το ρολόι, τη μόδα, το σεξ, τη λαιμαργία, την υπερηφάνεια, την τεμπελιά, τη φιλοδοξία κλπ. κλπ. κλπ.
Αναλύοντας αυτό που περιλαμβάνει το γράμμα D, θα βρούμε ένα αυτί που μας υποδεικνύει έναν άλλο τρόπο που χρησιμοποιεί το ζωικό ΕΓΩ μας για να μας κρατήσει υπνωτισμένους. Αναφέρομαι στην αίσθηση της ακοής. Πόσοι άνθρωποι παρακολουθούν εντελώς υπνωτισμένοι από τη ροκ μουσική τις μεγάλες μουσικές συναυλίες της εποχής μας; Χιλιάδες, χιλιάδες και χιλιάδες. Και το άκρων άωτο, τέτοιες συναυλίες χρησιμοποιούνται από τα Εγώ της μέθης και της υποσεξουαλικότητας που τους ακολουθούν κατά τη διάρκεια των εμφανίσεών τους…
Τα αυτιά χρησιμεύουν επίσης ως δίαυλος για να μας γεμίζουν με παράλογες ιδέες που άλλοι μας εμφυσούν σε συγκεκριμένες στιγμές. Αυτό δημιουργεί μέσα μας φήμες, κουτσομπολιά κλπ. κλπ. κλπ.
Για να ολοκληρώσουμε την ανάλυσή μας, φτάνουμε στη φιγούρα Ε. Ποιον βλέπουμε σε αυτήν; Τον ίδιο τον βασιλιά Δαβίδ -ένα πολύ γνωστό βιβλικό πρόσωπο-, που φαίνεται να διασκεδάζει με τη γυμνή φιγούρα της Βηθσαβεέ ενώ αυτή κάνει μπάνιο. Όλα αυτά μας οδηγούν να γεννηθούμε στα νύχια της λαγνείας, ακόμα και αν είμαστε βασιλιάδες ή απλά σκλάβοι μιας οποιασδήποτε κοινωνίας. Σήμερα, στην καταστροφική εποχή μας, η πορνογραφία έχει καταστεί ένας από τους σεξουαλικούς εθισμούς που μαστίζουν την κοινωνία μας σε όλα τα επίπεδα.
Σας παραθέτω κάποιες φράσεις για συλλογισμό:
«Είναι πιο εύκολο να φτιάχνεις νόμους παρά να τους εφαρμόζεις».
Ναπολέων
«Οι νόμοι είναι η κυριαρχία των κυρίαρχων».
Λουδοβίκος ΙΓ'
«Αν και οι νόμοι δεν μας υποχρεώνουν, ζούμε σύμφωνα με αυτούς».
Αυτοκράτορας Σευήρος
«Ο καλός πολίτης είναι αυτός που δεν μπορεί να ανεχθεί στη χώρα του μια εξουσία που επιδιώκει να υπερισχύει των νόμων».
Κικέρων
«Ό,τι δεν αποτρέπει ο νόμος, μπορεί να το αποτρέψει η τιμιότητα».
Σενέκας
FINIS CORONAT OPUS.
─‘Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΝΤΑΜΟΙΒΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ’─.
Kwen Khan Khu
